Góðar fréttir!

Kæru lesendur!

Ég hef góðar fréttir að færa ykkur,hundur fólksins sem ég stend í málaferlum við er komin úr þeirra umsjá og er vonandi hjá góðu fólki núna sem getur tekið á hans hegðunarvandamálum sem þau segja hann hafa, á viðeigandi hátt.

Það er líka fleira sem mig langar að deila með ykkur varðandi kæruferlið,en ætla að geyma í bili.

Að öðru,ég hef reynt í viku að ná í dýraverndunarsamband Íslands í síma án árangurs.Ég hef að vísu talað við aðra og fleiri aðila,en vil skýrari svör hvað ákveðna hluti varðar.

Við almenningur eigum rétt á að vita nákvæmlega hvernig við eigum að snúa okkur ef við viljum leggja fram kvörtun eða kæru varðandi illa meðferð á dýrum,og hvernig því komi til með að vera fylgt eftir,án þess að við þurfum að standa í einhverju veseni sjálf.

Þess meira sem ég garvast í þessum málum, þess heitara í hamsi verður mér,það er bent á þennan og hinn og þetta kerfi er allt hið undarlegasta hvað dýravernd varðar,ég sendi dýraverndunarsambandi íslansd póst í dag þar sem þeir svara ekki síma,og bíð nú eftir svari frá þeim.Læt ykkur vita þegar ég veit meira.

Ég vil að það sé alveg á hreinu að þessi síða er fyrir þá sem hafa áhuga á barnavernd og dýravernd,við vitum flest öll að það þarf bara að hringja í 112 og tilkynna vanrækslu á börnum eða hafa samband við barnaverndarnefnd og málið er athugað tafarlaust, en hvað dýrin varðar virðist þetta liggja eitthvað óljóst fyrir,þess vegna hefur þessi síða bara snúist um dýravernd enn sem komið er.

Ég er ekki að setja menn og dýr á sama stall hér,en málleysingjar eru málleysingjar og okkur ber að koma til aðstoðar ef þess þarf .

Þið sem ekki hafið áhuga á málefninu og treystið ykkur ekki til að tala um það á málefnalegan hátt,vil ég benda á að fara á aðrar bloggsíður eða eitthvað annað,einhver bull komment eða kjánaleg vitleysa verður ekki á þessari síðu,öllum slíkum kommentum verður eytt.

Allt gagnleg og fróðleg er vel þegið ;o)

Kveðja

  María

 

Mín lokaorð í þessu máli.

Kæru lesendur!

Þetta verður mín síðast færsla um þetta mál. Það er vonlaust fyrir mig að reyna að vinna í því sem gerðist með þetta hangandi yfir mér alla daga. Ég þarf að koma mér og fjölskyldunni á rétt ról aftur, finna friðinn í hjartanu. Enda stóð ekki til að þetta yrði einhver þrætusíða. En ég hvet ykkur til að lesa til enda. Þetta mál er mér ákaflega erfitt þar sem ég er ein til frásagnar á móti 3 skyldmennum sem öll komu við sögu, ásamt því að mér finnst, ansi loðnum vitnum. Fyrir utan vitnið sem sá þau ganga hressilega í skrokk á mér.

Ég mun vafra úr einu í annað þar sem ég hreinlega veit ekki hvernig er best að raða þessu upp.

Ég ákvað að opna hjarta mitt fyrir alþjóð og það hefur haft bæði góðar og slæmar afleiðingar, slæmu afleiðingarnar eru þær að þetta hefur haft mikil neikvæð áhrif á alla í fjölskylduna og okkar líf síðustu daga. Þær góðu eru að ég opnaði hressilega fyrir umræðuna um dýravernd og er bara að byrja, ætla að jafna mig á þessu öllu fyrst.

En að aðalmálefninu.

Í fyrsta lagi: Verð að spyrja þar sem andlit mitt snéri ofan í götu og ég með töluvert mikið hár og sá ekkert enda gat ég ekki lyft höfðinu upp sökum pyntinga á bakmeiðsl og örmögnunar, nánast yfirliði á stundum) Þið örfáu sem genguð framhjá hvernig GÁTUÐ þið trúað því að þau héldu niðri geðsjúklingi og keypt það að lögreglan væri á leiðinni og allt undir control, eins og þau sögðu ykkur, hvernig gátuð þið bara keypt það og gengið ykkar veg með ykkar hunda.

HVERNIG Í ÓSKÖPUNUM GÁTUÐ ÞIÐ ÞAÐ?

þið höfðuð ekki einu sinni fyrir því að athuga með mig eða skoða báðar hliðar.Sú tilfinning að heyra ykkur ganga í burtu er ÓLÝSANLEG hún er svo sársaukafull að hjarta mitt er brotið. Að í okkar litla samfélagi skuli vera til fólk eins og þið. Og það sama segi ég við þau vitni sem ekki segja sannleikann, eða sáu bara hálfa söguna, og segja þá bara hálfa.

Þegar ég hugsa um fólk eins og ykkur skammast ég mín fyrir að vera mennsk.

Þessi frétt í DV þar sem yngri konan segir sýna hlið málsins er með ólíkindum. Hún segir ósatt í meiri hluta af frásögninni. Hún neitar að þær hafi beitt hundinn ofbeldi. Hún neitar að hafa ráðist á mig fyrst, hún neitar að hafa hótað mér frá þeirri sekúndu sem ég fór að skipta mér af. Og auðvitað vitnar sonur hennar frásögn hennar, væri annað ekki óeðlilegt, sérstaklega með tilliti til þess að hann var gerandi í málinu líka? Og er hans mál nú komið til barnaverndaryfirvalda, þar sem hann var kærður fyrir líkamsárás og er ekki nema 15 ára gamall.

Það er nokkuð sem mér finnst þurfa að koma fram hér varðandi þessa marbletti sem hún sýnir í DV. Við erum öll misjöfn og sumir merjast mikið við lítið áreiti en aðrir varla neitt við mikið áreiti, ég er ein þeirra sem þarf mjög mikið til, samt sést á mér þó minna en á konunni sem réðst á mig. En hvað sannar að þessir marblettir séu eftir mig, eru þeir ekki bara eftir öll lætin? Ég er ekki að sjá hvernig ég á að hafa getað slegið svona frá mér með 3 manneskjur á mér. Ansi mætti ég þá vera kröftug ekki nema 1.54 cm og þau miklu stærri en ég á alla kanta (hæð og breidd) með unglingspilt sem tók á mér eins og ég væri fullorðinn karlmaður.

Svo eru það vitnamál. Þau eru vægast sagt undarleg, ég átti tík sem dó fyrir 2 árum og fór stundum með hana á hennar yngri árum á Geirsnef. Þar hittist fólk og jafnvel vingaðist sem er bara eðlilegt, margir hópa sig saman og ganga saman með hundana sína, allt gott um það að segja. En hvað gerist svo þegar upp koma deilumál? Hvað skyldu þau hafa þekkt af þeim fáu sem þarna voru þegar þetta gerðist? Bara að velta þessu fyrir mér, ekki að reyna að fá ykkur til að taka afstöðu, þetta vita allir sem fara reglulega á Geirsnef. Kannski þekktu þau engan, en hér skal tekið fram að þegar öll lætin byrjuðu var ein kona við enda bílastæðisins og ein eða tvær súlkur einhversstaðar í einhverri fjarlægð. Móðir annarar hefur þegar komið fram í morgunþætti á FM95.7 og staðfestir hún að ég hafi slegið hina fyrst.

Þessi sama móðir laug að lögreglu á staðnum fyrir framan nefið á mér, sagðist hafa séð þetta eins og þau segja að þetta hafi gerst, EN það skrýtna er að hún var allt of langt í burtu til að geta hafa séð þetta og það á hún eftir að svara fyrir hjá lögreglunni. Ég tók nú ekki eftir öllu í kring um mig þar sem ég var að reyna að ræða við þær mæðgur, en henni tók ég eftir og get staðsett nákvæmlega hvar hún var, ég sagði henni líka þegar lögreglan væri komin og ég heyrði hana vera að segja ósatt "segðu sannleikann". Hvort hún mun gera það verður bara að koma í ljós.

Þegar sprengjan var sprungin og beðið var eftir lögreglu stóð þessi sama kona og skeggræddi þessi mál við hin 3, þar sem mér var haldið nauðugri í götunnu og misþyrmt, ekki hafði hún hugmynd um hvað hafði gerst þarna á undan eða hvort væri í lagi með mig yfirleitt, henni stóð á sama greinilega vildi ekki vita báðar hliðar málsins. Hún spurði ekki einu sinni hvort hún mætti sjá framan í mig þar sem mér var haldið með andlitið í götunni, líklegt að ég hafi reynt að berjast eitthvað meira um ef þau hefðu sleppt mér, ég gat ekki einu sinni hreyft handleggina nema afar takmarkað eftir að mér var sleppt, og þegar sú eldri sagði "þarna koma þeir" þá gaf sú yngri mér vænt högg í bakið svona rétt til að skemmta sér í lokin, en passaði sig að gera það áður en lögreglan var komin nógu nálægt til að sjá.

Það skal tekið fram að ég er ekki að rengja barnið að hún hafi séð mig slá konuna, en hún hefur greinilega ekki sé hver byrjaði.

Og annað pointið með sögunni er ekki hver kýldi fyrst, þvílíkur BARNASKAPUR af örfáum hræðum hér í þjóðfélaginu að vera að velta sér upp úr því.

Pointið er að þarna var verið að misþyrma hundi á viðbjóðslegan hátt. Ofbeldi er ALDREI rétta uppeldisaðferðin, ég er ekki að segja að ekki megi aga hunda, og suma þarf maður að vera ákveðinn við, en þetta var hrottaskapur sem ég varð vitni að. Og það getur enginn tekið úr augum mínum hvað ég sá.

Þið sem teljið mig athyglissjúka getið tekið til í kollinum á ykkur. Ég væri þá löngu búin að taka þátt í idolinu eða troða mér fram annarsstaðar, til þess hef ég burðina þó ég segi sjálf frá. Hver vill svona athygli? Sem er eins og eitur á sálar og fjölskyldulíf manns, svo ekki sé minnst á börnin, saklaus börn sem koma þessu máli ekkert við.

Einhver minnist á uppáskrifaða góðvild í minn garð. Ég hef engan beðið að skrifa uppá slíkt, ég þarf þess ekki, svo ég læt svona athugasemdir sem vind um eyru þjóta, enda er það víst svo að allsstaðar innan um okkur þessi sem viljum náunganum bara gott eru einhverjir nöldrarar, sem hafa ekkert betra að gera en vera neikvæðir. Ég bið fyrir þér fransman, megir þú finna hamingju og gleði einhvern tíma í hjarta þínu.

Hér mun ég vitna í hennar frásögn úr DV, og setja innan sviga ósatt þar sem það á við.

En fyrst langar mig að spyrja þig sem kærir mig:  (ég ætla að sýna þér meiri virðingu en þú hefur sýnt mér og sleppa því að segja nöfnin ykkar, þar sem það er ekki aðalmálið og svo vegna hræðslu þinnar við hótanir)

1.Ertu að segja að móðir þín hafi ekki misþyrmt hundinum?

2.Ertu að segja að þú hafir ekki ráðist á mig fyrst?

3.Ertu að segja að þú hafir ekki misþyrmt mér meðan beðið var eftir lögreglu?

4.Ertu að segja að þú hafir ekki logið að þeim sem gengu framhjá meðan þú þjarmaðir að mér á áverkum mínum þar sem ég var örmagna og gat enga björg mér veitt?

5.Ertu að segja að þú hafir ekki kallað mig slíkum viðbjóði að ég mun hreinlega ekki hafa það eftir hér á netinu.

Þú þarft ekki að svara þessu hér þetta eru bara spurningar frá mér til þín, vertu bara heiðarleg og gerðu það með sjálfri þér, annars er þér velkomið að gera það hér og ég mun birta það nákvæmlega eins og þú segir.

Hér kemur Fréttin úr DV.

Viðmælandi DV segir frásögn Önnu Maríu ekki við nein rök að styðjast. Anna María segist hafa séð þær berja hundinn með skálinni (ósatt) Það var eldri konan sem gerði það ásamt því að öskra stöðugt, en ekki hin og ekki einu sinni eins og greint er frá í greininni heldur mörgum sinnum, (ósatt).

Við skiptumst ekki á neinum orðum eftir að hún öskrar á mig "af hverju kærirðu okkur ekki" og ég segist munu gera það (ósatt). Ég gekk í burtu og þá kemur hún á eftir mér, með puttana upp í andlitið og restina vitið þið sem lesið hafið söguna.

Hún viðurkennir þó að hafa sagt komdu þér í burtu dru....  þín! Fyrir það virði ég hana örlítið,en þar er samt ekki allur sannleikurinn sagður, hún gleymir að segja frá öllu hinu sem hún sagði sem er ekki prenthæft.

Hún segir að  skyndilega hafi hún fengið þungt höggí höfuðið og þá hafi sonur hennar komið út úr bílnum og reynt að losa takið (ósatt) gleymum ekki hver réðst hér á hvern. Og á eftir þessum ummælum lætur hún ósagt hvernig 15 ára gamall sonur hennar ásamt henni og móður hennar gengu í skrokk á mér.

Reyndar dró sú eldri sig í hlé eftir nokkra stund, svo hún er ekki alveg jafn sek hvað líkamsárásina varðar, en hún réðst samt á mig og það kæri ég hana fyrir, einnig sviptu þau mig frelsi mínu og fyrir það kæri ég einnig. Og svo hringdi hún á lögregluna þegar hin 2 voru búin að koma mér í götuna, eftir það var ég örmagna svo sú yngri átti ekki í erfiðleikum með að níðast á áverkum mínum eftir slysið 6 dögum áður, en ég ætla ekki að rifja það allt upp hér of langt mál.(stendur allt í sögunni)

DV. Ég sagði aldrei í sögu minni að stórsæi á mér,ég sagði að það sæi á mér og ég væri með áverkavottorð. Þið hefðuð betur átt að lesa söguna áður en þið höfðuð eftir mér að þið hélduð orðrétt, enda neitaði ég ykkur um viðtal þar sem ykkar fréttamennska er mér ekki að skapi og er blaðið löngu orðið frægt fyrir lágkúrulega fréttamennsku.

Og áfram held ég og nú hefur minni réttlætiskennd í sambandi við þetta allt verið svo gjörsamlega misboðið að ég hef ekkert og mun ekkert sykurhúða í þessari færslu.

Ég ætla að hlífa þér/ykkur við að gefa upp nafn þitt þar sem þú segist vera hrædd við hótanir, ég skrifa þá afsökun reyndar á annað, en ætla að halda því fyrir mig í bili.

En eitt máttu þó vita að þér mun aldrei vera hótað af hvorki mér né mínum og ekki geri ég ráð fyrir að velunnarar mínir muni heldur gera það, svo þú mátt vera nokkuð viss um að geta gengið örugg um götur Reykjavíkur, enda eins og öllum er ljóst er ég á MÓTI OFBELDI Í HVAÐA MYND SEM HÚN ER.

ÉG BIÐ FYRIR ÞÉR/YKKUR, AÐ ÞÚ MEGIR VERÐA BETRI MANNESKJA Á MORGUN EN ÞÚ ERT Í DAG.

Eins og ég sagði er þetta mín lokafærsla varðandi þetta mál. Ég veit ekki hver niðurstaða dómstóla verður í þessu máli, en ég vona svo sannarlega að hún verði réttlát.

Þeir sem þekkja mig og elska, og ég, vitum sannleikann og það er nóg fyrir mig.

Til ykkar sem hafið gefið mér ómetanlegan stuðning með fallegum kommentum, sent mér póst eða hvað annað sem er, jafnvel bara hugsað fallega til mín, langar mig að segja: Megi allt gott og fallegt umvefja ykkur um ókomna tíð, ég myndi knúsa ykkur öll ef ég gæti. Ég er hrærð yfir þessum gríðarlega stuðningi sem ég hef fengið, ég mun geyma hann í hjarta mínu alla tíð.

Við hin ykkar sem hafið einhverjar efasemdir hef ég þetta að segja: ég virði ykkar skoðanir og skil að þið viljið heyra báðar hliðar á málinu, en þetta er sagan mín, saga úr hversdagsleikanum, saga um dýraníð og það er ykkar ákvörðun að trúa eða trúa ekki. Einnig vil ég líka þakka ykkur fyrir kommentin ykkar þau voru jú hluti af umræðunni hvort sem þær voru mér að skapi eða ekki.

Af þessum rúmlega 200 kommentum hafa aðeins 3 ekki farið í gegn, eitt verður geymt fyrir lögregluna, hin 2 voru ólæsilegt bull.

Í lokin það eru 47.521 manns sem lesið hafa söguna mína (þá er ég ekki að tala um fléttingar á síðunn þær eru margfalt meirii), fyrir það er ég ákaflega stolt, þó svo sum ykkar hafi ekki trúað henni, en það var bara pínulítill hluti, ég er stolt að hafa vakið umræðu um DÝRAVERND og þegar ég er tilbúin að nýju mun ég láta í mér heyra meira hvað það varðar, en ekki um þetta mál.

Mínar allra bestu kveðjur til ykkar allra,

María

Ps. Ég skora á stjórnvöld eða þá sem að málinu koma að setja upp gæslu þarna á Geirsnefi af nokkrum ástæðum sem ég ætla að telja upp. En þær eru miklu fleiri í raun.

1.Þarna koma margir og prufukeyra bíla eða bara hundaeigendur sem hreinlega henda hundunum út og bruna svo á allt of miklum hraða á veginum sem verður til þess að nánast í hverri viku ef ekki oftar verður fólk fyrir tilfinninganlegu og jafnvel miklu fjárhagstjóni. Hundar slasast eða deyja.

2. Þarna kemur fólk með hunda í misjöfnu andlegu ástandi, þá er ég hreinlega að tala um agressiva hunda, ekki hunda sem eru að kljást sín á milli um yfirráð eða eitthvað annað. Oftast lýkur slagsmálum hunda ef annar lúffar, en þó ekki alltaf, oft þarf að grípa inn í. Það eru ekki þau tillfelli sem ég er að tala um. Heldur þegar hundar eru bara eitthvað ekki í lagi og fólk kemur með þá og þeir eru hættulegir öðrum hundum. Þessu fólki þarf að vísa frá.

3.Svo eru það deilurnar sem eru að koma upp út af svo mörgu, slagsmálum of agressiva hunda á aðra  hunda, einhver reynir að stöðva einhvern sem ekur of hratt, eða bara eitthvað annað. Ég hef fengið ótal marga pósta og símtöl varðandi þetta og verið beðin að koma þessu áleiðis og svo skildist mér á slysó að deilur á Geirsnefi enda oft með einum á kjamman og komu á slysó. Er ekki komið nóg? Við borgum leyfi fyrir hundana okkar, ríkið hlýtur að geta veitt eitt stöðugildi þarna, allavega á háannatíma. EKKI SATT?

 Ef þið viljið setja ykkur í samband við mig hvað þetta varðar getiði sent mér línu og ég mun hafa samband við ykkur fljótlega, þó ekki næstu daga. Og saman getum við þrýst á stjórnvöld að gera eitthvað. Ef þarna hefði verið gæslumaður síðasta mánudag hefði mitt mál ekki orðið eins og það er, ég tek það fram að mér hefur oft misboðið þarna gegnum tíðina, en ALDREI svona. Og ég hef fengið ótal bréf frá fólki með leiðinlegar sögur af Geirsnefi, þetta er jú eini staðurinn þar sem má hafa lausa hunda, reynum þá að gera þetta að betri stað, allavega fyrir þá sem þangað kjósa að fara, en fyrir mig NEI TAKK GEIRSNEF! Ég mun halda áfram að fara á mína fallegu og rólegu staði þar sem bæði mér og Lísu líður vel.

Orðlaus!

Ég er gjörsamlega orðlaus að sjá og heyra frásögn einnar þeirrar er lögðu á mig hendur í DV.

Ég er ólýsanlega reið að heyra hvernig hún segir ósatt og sýnir einhverja áverka sem ég hef ekki hugmynd um hvernig komu, líklega þó í öllum látunum. Ég ætla að skrifa hér færslu í kvöld þar sem ég mun tjá mig um þetta ásamt því að svara nokkrum kommentum.

kveðja

María

Andlaus!

Kæru lesendur!

Í færslu minni í gær sagðist ég ætla að blogga meira í dag, ætlaði að hafa framhald, þar sem ég var of þreytt til að tjá mig.

En eins og ég sagði i gær er ég mannleg og ég er alveg andlaus, svo andlaus að ég get ekki skrifað þá færslu sem mig langaði til. Vona að þið fyrirgefið mér svikin hvað það varðar   

Nú ætla ég að taka mér helgarfrí frá þessu og hlúa að mér, ég þarf þess með, einnig þarfnast börnin mín þess.

Ég óska ykkur öllum góðrar helgar!

Kveðja

 María

Búin að kæra.

Kæru lesendur!
Nú er ég búin að kæra þessar tvær konur og drenginn, einnig er komin kæra til dýraverndunar varðandi hundinn.
Það að önnur kvennanna sé búin að kæra mig, hljómar eins og brandari fyrir mér, ef hún hefur einhverja áverka þá er það eftir lætin í þeim sjálfum. En ég hef ekki áhyggjur yfir því, sannleikurinn kemur í ljós, að vísu ekki strax en vonandi sem fyrst. Nú er lögreglan að vinna sín störf.
Mig langar að svara nokkrum kommentum, en ég ætla að bíða með það til morguns.

Ég er mannleg og nú ætla ég bara að hvíla mig. Ég hef orðið fyrir miklu áreiti fjölmiðla í gær og í dag. Ætlaði að veita viðtöl, en hætti við í bili, þetta hefur tekið meira á en ykkur grunar, fyrst árásin svo allt hitt. Mig grunaði ekki að þetta myndi fá svona gríðarlega athygli, en ég er ánægð með að hafa vakið upp umræðu á málstaðnum um dýravernd.
Svo þegar ég er komin aftur í gír þá skrifa ég meira sem viðkemur þessu leiðinlega og mjög svo undarlega máli. Það segi ég vegna þess að kona hringdi á útvarpsstöð í morgun og sagði að dóttir hennar hefði séð mig kýla hina konuna fyrst... 
Framhald á morgun .

Eigið góða og yndislega nótt.

ps. enn og aftur ástarþakkir fyrir fallegu kommentin, mér þykir ákaflega vænt um þau, geymi þau í hjarta mínu.

En nú fer ég að sofa, enda varla búin að sofa í 3 nætur.

Kveðja, María

Þakkir

Kæru lesendur.

Mig langar að  þakka ykkur fyrir þann ómetanlega stuðning sem ég hef fengið með öllum fallegu kommentunum ykkar, hér á síðunni, með tölvupósti og á facebook.
Ég er hrærð og það gleður mig að vita að ég stend ekki ein í baráttunni gegn illri meðferð á dýrum.

Ég mun láta ykkur vita með gang mála á morgun.

Bestu kveðjur,
  María

Líkamsárásin.

Kæru lesendur!
Ég stofnaði þetta blogg til að geta deilt þeirri ömurlegustu lífsreynslu sem ég hef orðið fyrir með ykkur. Hér kemur sagan eins og hún var.

Ég fór á Geirsnef í gær með hundinn minn Lísu, sem ég fer reyndar afar sjaldan með þangað þar sem mér finnst margt við þennan stað óaðlaðandi, fer frekar á aðra staði þar sem næði er og heilbrigðara umhverfi, en þar sem ég lenti í bílslysi í síðustu viku og er ekki manneskja til mikillar göngu fór ég á Geirsnef til að leyfa henni að hlaupa, en sú ferð endaði skelfilega.
Þegar ég er við það að fara að setja hana inn í bíl, tek ég eftir tveimur konum sem standa við skottið á bíl sínum og önnur öskraði stöðugt NEI NEI NEI alveg án afláts á lítinn hund sem var í búri í skottinu ásamt því að berja hann í andlitið með stórri glerskál. Þetta var tvískipt rimlabúr, hún barði í búrið og hundinn til skiptis og öskraði. Hún misþyrmdi honum svo mikið að mér var allri lokið, enda búin að bíða í einhvern tíma eftir að hún myndi hætta.
Þegar þarna er komið fer mig að gruna að ekki sé allt með felldu hjá fólkinu sjálfu, án þess að sykurhúða hlutina hér, þá meina ég að þær væru hreinlega ekki í lagi, á einhverju eða eitthvað.
Ég labbaði til þeirra og spurði hvað í ósköpunum gengi á, ég var ákveðin í málróm eins og ég á til þegar mér misbýður. Segist þá eldri konan vera að aga til hundinn eins og henni hafi verið ráðlagt af hundaþjálfa. Hin stekkur strax til mín, potar puttunum mjög ógnandi í andlitið á mér og segir mér að vera ekki að skipta mér af því sem mér kæmi ekki við. Ég spyr hana þá rólega en ákveðið þar sem hún starði geðveikislega í augun á mér hvort hún sé að hóta mér ofbeldi og af hverju hún sé svona agressive og sagði henni að ég væri að ræða við móður hennar í rólegheitum. Ég hélt áfram að reyna að tala við þá eldri sem er móðir yngri konunnar, hún færir sig þá aðeins og ég segi þeirri eldri að ég sé nokkuð vel að mér í uppeldi hunda og hundasálfræði þar sem ég hef lesið mér töluvert til um og alla tíð átt hunda og fl. dýr og þetta sé örugglega ekki leiðin til að leysa það vandamál sem hún sagði hundinn hafa, að hann væri að hóta að glefsa í sig, ég benti henni á skelfingu lostið dýrið og hans svip og augnaráði gleymi ég ALDREI. Það flashback er búið að græta mig nokkrum sinnum síðasta sólarhring svo ég tali nú ekki um áfallið sem ég fékk eftir þetta allt saman, en áfram með söguna.

Ég sagði, sjáðu nú er hann að róast og hún röflaði eitthvað um að það væri af því að hann hefði skilið refsinguna, ég sagði nei það er vegna þess að ég er að stoppa þetta og hann er skelfingu lostinn. Ég spurði hana hvort hann hefði átt einhvern annan kost sér til varnar innilokaður í búri og engin undankomuleið en að sýna tennurnar (hundur á auðvitað ekki að sýna tennurnar en þegar hundur er frávita af hræðslu er möguleiki að hann geri það), enda lék enginn vafi á að þessi hundur þekkti ofbeldi vel. Og þið sem kunnið að þjálfa hunda vitið að eitt nei ásamt skipun á að duga ef rétt hefur verið staðið að þjálfuninni og dýrið er í góðu jafnvægi, en með svona aðferð nærðu engum árangri fyrir utan það að ofbeldi er viðbjóður í hvaða mynd sem hún er.
Hún sagði já hann á bara að hlýða og svo tautaði hún eitthvað meira. En sökum lyfjaneyslu var bara hreinlega ekki hægt að ná sambandi, enda var minn tími útrunnin hjá dótturinni og hún sagði mér að hypja mig sem ég tók ákvörðun um að gera þar sem mér var orðið virkilega órótt og leyst hreinlega ekki á þessa agressívustu konu sem ég hef séð, svona á mánudegi kl 17.00 með pinna í augabrúninni, risa tattú á hálsinum og geðveikislega framkomu.
Nú þegar ég er að labba í burtu og tauta "hafið þetta bara eins og þið viljið" (ætlaði samt að reyna að ná bílnúmeri án þess að þær sæju og kæra til dýraverndar) þá öskrar hún á mig af hverju kærirðu okkur bara ekki, ég svara sallaróleg en ákveðið, ég geri það! Og sprengjan sprakk!

Nú eruð þið eflaust búin að lesa lengi, en þetta er ekki búið.
Dóttirin stekkur á mig hryndir mér og kýlir, og þá geri ég mistök sem kostuðu mig mikið, ég gaf henni á hann til baka (mistök segi ég vegna þess að ég er á móti ofbeldi og þetta varð mér dýrkeypt). Næsta sem ég veit er það að mæðgurnar voru báðar á mér, héngu á hárinu á mér, spörkuðu kýldu og lömdu, ég tók á öllu sem ég átti til að losa mig. Við erum að tala um mikla hörku hér hjá frk agressive, ég á ekki til orð til að lýsa því, en hér er ballið rétt að byrja. Út úr bílnum hjá þeim stekkur strákur sem gekk svo heiftarlega i skrokk á mér ásamt frk agressive að á endanum stóð ég ekki í fæturna, hann í bókstaflegri merkingu barði mig í spað. Það skal tekið fram að ég sló aldrei til eldri konunnar, né hans, ég reyndi bara að koma mér út úr aðstæðum, en þau hættu ekki að misþyrma mér.
Þegar ég lá í götunni settist hann ofan á mig, hann sló mig í höfuðið og sagði mér að sleppa hinni konunni sem hékk einhvern veginn yfir mér, og hékk í hárinu á mér. Ég vissi að um leið og ég myndi sleppa myndi hún nota sér það að hann sat ofan á mér, búin að berja mig í klessu, sem hún og gerði um leið og ég sleppti henni. Hún auðvitað gaf mér einn vænan til eins og komið væri ekki nóg.
Það að halda í hana var það eina sem ég átti eftir mér til varnar, ég var gjörsamlega þróttlaus eftir að hafa verið misþyrmt af 3 manneskjum, gat mig ekki hreyft, enda líka tognuð á hálsi og baki eftir bílslysið.

En sagan er ekki búin. Næst veltu þau mér á magann saman og settu mig í einhverja löggustellingu, sú stóra settist ofan á mig, saman drógu þau hendurnar á mér upp svo sársaukinn var óbærilegur. Ég sagði þeim þá að ég hefði lent í bílslysi í síðustu viku og bað þau að slaka á höndunum á mér, NEI þau toguðu bara ofar og snéru upp á úlnliði og slógu andlitinu á mér niður í malbikið svo úr enninu á mér blæddi. Ég steinhélt mér saman í þeirri von að þessu færi að ljúka, en þá heyri ég að sú gamla hringir á lögregluna og segist vera stödd á Geirsnefi og dóttir hennar og dóttursonur séu að halda þar geðveikri konu og biður um bíl strax og byrjar svo að romsa út úr sér ósannindunum um það að ég hafi ráðist á hana.
Nú var svo komið fyrir hjá mér að ég fékk ekki súrefni þar sem allt mitt hár var í andlitinu á mér og sársaukinn í höndum og baki óbærilegur. Mér fannst eins og það væri að líða yfir mig, en ég gerði þeim það ekki til geðs að segja neitt annað en bara að biðja þau um að slaka á höndunum og fékk ég þá bara meiri misþyrmingar. Vinstri hlið andlitsins var skellt niður í götuna þar sem ég reyndi að lyfta höfðinu aðeins til að ná mér í súrefni, ásamt barsmíðunum og pyntingunum sem ég fékk meðan beðið var eftir lögreglunni. Já, svo ég tali nú ekki um það sem hún sagði við mig, sem er ekki prenthæft, nema þá þér var nær að skipta þér af því sem þér kemur ekki við hel... t..... þín!

Ég giska á að lögreglan hafi verið svona 20-25 mín á leiðinni, þó er erfitt að átta sig alveg á því, en miðað við það að ég hringdi í dóttur mína kl 17.05 til að segja henni að ég væri að koma heim, þar sem hún var veik heima að bíða eftir mér, svo kíkti ég aftur á símann þegar lögreglan var komin á staðinn og ég gat loksins staðið upp.
En allavega þessi tími sem ég lá með andlitið í götunni með hana ofan á mér, þau berjandi mig í hausinn og á fl. stöðum, orðin sem sögð voru, það að þau tóku myndir af mér með símanum, sú staðreynd að geta enga björg sér veitt og ef fólk kom labbandi að og spurði hvað gengi á þá var hert meira og snúið upp á hendur. Svo ég reyndi ekki einu sinni að kalla á hjálp, enda var ég alveg búin á því og var stundum eins og í öðrum heimi. Ætli það sé ekki leið líkama og sálar til að komast af, man þó að ég fann Lísu mína sleikja skólausan fótinn, það var þó ljós mitt í myrkrinu.
EN ALLT ÞAÐ ER ÓLÝSANLEG NIÐURLÆGING OG SÁRIN Á SÁLINNI VERÐA LENGUR AÐ GRÓA EN HIN.
Ég var andvaka nánast alla nótt, hugsaði hvort ég væri tilbúin að deila þessu, sem ég ákvað að gera enda mun ég fylgja þessu eftir alla leið.

Ég er með áverkavottorð og þau verða öll kærð, þau verða einnig kærð fyrir illa meðferð á hundi og svo kemur bara í ljós hvað meira ég geri, en ég verð að viðurkenna að ég er mjög ósátt við hvernig ekki er framfylgt lögum um dýravernd á Íslandi. VIÐ ÞESSU ER LÖNGU ORÐIÐ TÍMABÆRT AÐ BREGÐAST OG SKORA ÉG Á STJÓRNVÖLD AÐ FARA AÐ GERA EITTHVAÐ Í MÁLINU!
Ég veit að það er mikið af tilfellum þar sem dýr eru beitt grófu ofbeldi, kannski meira af því seinna.
Svona í lokin, þá eru vitni sem voru á Geirsnefi og staðfesta að ég var beitt harkalegu og grófu ofbeldi. Nú bíð ég bara eftir að fara og gefa skýrslu og kæra.

EN ÞANGAÐ TIL MUN ÉG GANGA UM STOLT AF SJÁLFRI MÉR MEÐ MARIÐ OG HRUFLAÐ ANDLIT, MARIN OG BÓLGINN LÍKAMA, KÚLUR Á HÖFÐI OG TOGNAÐAN ÚLNLIÐ, STOLT YFIR ÞVÍ AÐ HAFA ALLAVEGA NÁÐ Í ÞETTA EINA SKIPTI AÐ STOPPA ÞJÁNINGAR ÞESSA LITLA HUNDS.

Takk fyrir að lesa söguna mína!

Kveðja María